zon



Ontstaan van de ‘Andreas Manna Stichting’
Geloofsgetuigenis van Henk & Wilma van der Vinne

 

Visioenen worden soms werkelijkheid...

Moeder Theresa kreeg een visioen die haar leven heeft bepaald en geïnspireerd. Het leven van Jeanne d´Arc werd grotendeels bepaald door visoenen. Lijden en sterven konden Jezus Christus niet tegenhouden om het visioen, de visie die Hij had in vervulling te brengen. Ook heden ten dage geeft God visioenen aan mensen. "Ziende op het onzienlijke" zegt de bijbel op een bepaalde plaats. Soms zien mensen in een droom, beeld of visioen iets wat hun verdere toekomst bepaalt. Alsof er geen weg meer terug is bepaalt dan die droom of dat visioen hun leven. Alsof God dat in hun hart plantte, hen toeriep van verre, zodat Hij hen heel dichtbij kwam.

Stel je voor: dan blijkt zo´n droombeeld realiteit te worden in jouw leven. Mensen die ons voorgingen en zich lieten inspireren door wat sommige anderen neigen een waanbeeld te noemen, zijn ook in het heden - lang na hun sterven - nog inspiratiebron voor velen. Wie leest niet graag hun verhaal, wie zou niet zo´n leven willen? Avontuur en passie, maar ook en dat vooral, lijden en hartstocht. Wees gewaarschuwd: die ontdekking, dat lijden en hartstocht bij elkaar horen, dat hebben al deze mensen gemeen in de navolging van die mensenzoon, die door de bijbel God genoemd wordt: het leven van Moeder Theresa was de verpersoonlijking van het lijden, het leven van Jeanne d´Arc bestond uiteindelijk alleen nog uit lijden.

Jezus Christus, de God van het lijden had een passie voor mensen die aan de rand van de samenleving functioneerden, hoeren en landverraders en anderen die waren stuk gedraaid in een dolle wereld: met hen deelde Hij de tafel en voor hen stierf Hij. Dwaasheid of werkelijkheid? Droombeeld of waan? Kies je voor een visioen, een droom, het navolgen van een ideaal omdat Hij ons inspireert, dan werkt Hij ook mee aan de totstandkoming van dat ideaal. Zo beïnvloedde Calvijn een deel van Europa en tilde hij dat continent uit boven de geest van zijn tijd. Laten we eerlijk zijn: als dromen en visioenen waarheid worden, wie geeft ze dan? Of was het enkel een menselijk ideaal die deze mensen inspireerde? Wat ons betreft: zie maar een...

Kinderloosheid

In september 1979 krijgen we van professor Kremer van het Academisch Ziekenhuis in Groningen te horen, dat de kans dat wij kinderen zullen krijgen een kans van minder dan één procent is. Die ene procent laat hij open voor een wonder! Hij zegt erbij, dat deze mededeling voor sommigen het einde van hun huwelijk betekent, maar voor anderen het begin is van iets totaal nieuws. Hij wenst ons toe, bij die laatste groep te horen! Hoe gek het ook klinkt: hij opende onbewust een nieuw perspectief in ons leven. Deze mededeling is een diepe teleurstelling en grijpt diep in ons leven in, maar is van meet af aan ook onbewust een nieuwe toekomst. Heel diep weg zaaide hij het zaad in ons wat God later bekend maakte door een visioen en nu realiteit aan het worden is in ons leven...

Troost

Teleurgesteld in God en de kerk, gaan we op een avond in november van hetzelfde jaar, naar een concert van Elly & Rikkert Zuiderveld. De muziek van deze hippies sprak ons al aan voordat ze zelf dromen gingen dromen en visioenen zien! Geroerd door de muziek schrijven we hen in de weken na het concert een brief vol teleurstelling.Tegen onze verwachting in, reageert Rikkert met een briefje en nodigt ons uit om eens langs te komen praten. Met enige schroom weliswaar, gaan we op die uitnodiging in. Zo gebeurt het dat we tussen kerst en oud en nieuw, een verdieping in ons geloofsleven krijgen vanwege dit bezoek. Elly en Rikkert blijven ons begeleiden in die eerste periode, en helpen ons met de verwerking van het verdriet rondom de kinderloosheid. We gaan in de bijbel lezen. Een bron van bittere tranen keert God in die dagen om in grote troost want op zekere dag lezen we:

"Jubel, gij onvruchtbare, die niet gebaard hebt; breek uit in gejubel en juich, gij die geen wee‘n gekend hebt, want de kinderen der eenzame zijn talrijker dan de kinderen der gehuwde, zegt de Here. Maak de plaats voor uw tent wijd, en men spanne de kleden uwer woningen uit, wees er niet karig mee, maak uw touwen lang en sla uw pinnen vast. Want naar rechts en links zult gij uitbreiden en uw nageslacht zal de volken in bezit nemen en de verwoeste steden bevolken... Al uw zonen zullen leerlingen des Heren zijn, en het heil uwer zonen zal groot zijn..." (Jesaja 54)

Eén ding wisten we zeker: God die de moederschoot sluit kan ´m ook openen: Wij zouden ooit kinderen krijgen.

Visioen

De zekerheid dat we iets beters ontvangen van God voor de huidige kinderloosheid, troost ons diep, een troost die ons daarna steeds meer vrede geeft met de kinderloosheid. Zoals het sommigen is gegeven om niet te trouwen, is het ons gegeven om geen kinderen te krijgen. God gaf ons vrede en leerde ons er vrede mee te hebben! Voorjaar 1980 ziet Elly Zuiderveld tijdens gebed een visioen. Ze ziet hoe we omringd worden door zwarte kinderen. We reageren lacherig en besluiten maar te zien wat God gaat doen. Contact met negermensen hebben we immers niet? Dan verstrijken de jaren. Het visioen verschuift naar de achtergrond en raakt bijna vergeten...

Onafhankelijkheid

Kenia is een voormalige kolonie van het Britse rijk. Ondanks dat het land niet zonder strijd onafhankelijk werd, is het aan de politiek van de eerste president - Jomo Kenyatta - te danken, dat de bewoners van het land zich onmiddellijk hebben verzoend met hun voormalige kolonisten. Hartelijke banden worden daarna tot uitdrukking gebracht in regelmatige bezoeken van het Britse vorstenhuis aan Kenia. Zo ook in de tweede helft van de tachtiger jaren...

Enthousiasme

Zangkoren zijn zeer populair in het land en vanwege het bezoek van koningin Elizabeth aan Kenia, wordt een nationale wedstrijd voor zangkoren uitgevaardigd. Het beste koor mag een opvoering geven bij het verwelkomen van de koningin. Het "Jerichokoor" van "International Fellowship for Christ" een kerk in Nairobi, maakt landelijk al furore en wint de prijs. Dit koor geeft een staaltje van beste kunnen weg bij het bezoek van de koningin. De voorganger van de kerk - William Otieno - is erbij, evenals een aantal evangelisten uit Noorwegen. Het enthousiasme van het koor spreekt de evangelisten uit Noorwegen bijzonder aan. Ze nodigen William Otieno uit om met het koor op hun kosten naar Noorwegen te komen. William mag daar spreken en zijn koor zingen... in Noorwegen.

Tent

In 1988 vertrekken wij met vakantie naar Noorwegen. Door allerlei perikelen in de kerkelijke gemeente, zijn we teleurgesteld geraakt. De bijbel gaat mee, maar onder in de koffer! Daar aangekomen, besluiten we op een morgen dat we ’s avonds een plek in de natuur gaan zoeken om te overnachten. Dat kan zonder problemen in Noorwegen. Alvorens te vertrekken, vullen we de tank van de auto. Dan besluiten we de autobanden met lucht te vullen. Terugrijdend, rijden we dan met de achterkant van ons busje tegen een pilaar die de overkapping van de benzinepomp ondersteunt. Beteuterd, met pijnlijke nek en een deuk in de achterkant van de auto, wordt de reis uiteindelijk aangevangen. Dan begint het zonder ophouden te regenen. We besluiten na verloop van enige uren rijden, dat het te nat is voor kamperen in de vrije natuur. Aan het eind van de dag draaien we de eerstvolgende camping op die we tegenkomen. Dat is in het plaatsje Seljord. Op die camping staat een grote tent. Een circustent, nemen we aan. Maar als we de auto uitgepakt hebben, blijkt het tot onze schrik om een evangelisatietent te gaan! De overige campinggasten blijken allen Scandinavische christenen te zijn. Ze zijn daar een aantal dagen voor enige seminars en samenkomsten.

Nieuws

We besluiten direct de volgende dag verder te reizen, hebben geen zin in christelijk gedoe. Willen rust! Ondertussen blijft het regenen en wordt het ’s avonds steeds kouder. Wilma is even in de grote tent gaan kijken en ontdekt dat die verwarmd wordt. Verkleumd besluiten we naar de tent te gaan. Daar spreekt William Otieno en treedt het koor uit Nairobi op! In de tent hangt een doek met daarop geschreven de tekst uit Jesaja 43:18. "Zie, Ik maak iets nieuws, nu zal het uitspruiten." William spreekt die avond vanuit deze tekst. In ons hart weten we dat dit ook een woord voor ons is, niet begrijpend wat het ons ten diepste te zeggen had. Die avond ontmoeten we Normann en Eva Unsgaard. Een enthousiast Noors echtpaar die verrast reageert als ze vernemen dat er Nederlanders in de tent zijn. Ze nodigen ons uit om bij hen en de gasten uit Kenia te komen zitten, omdat daar vertaald wordt vanuit Noors in het Engels. Aan het eind van de avond worden adressen uitgewisseld met enige van de Keniase koorleden.

Brief

Die dagen blijft het regenen, waarom we niet weg kunnen. Er ontstaan hartelijke kontakten met een paar koorleden. De regen houdt op, onmiddellijk nadat de laatste campinggast vertrokken is. Dan gaan ook wij verder op onze reis door Noorwegen. Wanneer we na de vakantie thuis komen, ligt de eerste brief uit Kenia op de deurmat... Van meet af aan hebben onze Keniase vrienden ons uitgenodigd om naar hun land te komen. Maar eerst in 1991 kwam het er daadwerkelijk van. Binnen drie maanden na ons verzoek aan deze vrienden om er voor te bidden dat Wilma werk zou krijgen, kreeg ze dit! Toen was er de materi‘le mogelijkheid gekomen om naar Kenia te gaan, waar we logeren in een eenvoudig Afrikaans hotelletje. Voor het eerst zien we de zwerfkinderen in de straten van Nairobi. Met Abel, Anne en andere vrienden reizen we naar het westen van Kenia. Slaan onze eerste blik op het legendarische Victoriameer en overnachten bij familie in een Afrikaanse grashut! We ontmoeten de arme plattelandsbewoners die het aan alles schijnt te ontbreken, behalve aan veerkracht! Ze leren ons de eerste swahili woorden "Bwana asseviewe!" "De Heer zij geprezen!"

Bozee

Aan het eind van die vakantie, de laatste zondag na een kerkdienst in Nairobi, komt dominee William Otieno naar ons toe. Hij vraagt of het mogelijk is een gesprek met ons te hebben, waarmee we uiteraard instemmen. Op de avond van zijn komst in ons hotel, vertelt hij van zijn zoon Bozee, die een jaar daarvoor in maart vanwege een auto ongeval om het leven is gekomen. Bozee was bezig een huisje te bouwen op de thuisplaats van zijn vader in Karungu, zoals een zoon gewoon is te doen wanneer hij gaat trouwen. William legt uit, dat het huisje dat Bozee bouwde, na zijn sterven door William en zijn vrouw Peres is afgebouwd. Vanaf dat moment zijn door hem tien weeskinderen daarin opgevangen. Een piepklein huisje met een paar stapelbedden en niet de financiële middelen om ze een goede verzorging te bieden, ze de juiste gezondheidszorg te geven en hen naar school te laten gaan. Of wij hem misschien kunnen helpen...

Privé

We kijken elkaar aan. De hele vakantie hebben we "nee" moeten zeggen tegen hulpvragen die op diverse wijzen op ons afkwamen. Maar geroerd door William’s verhaal en aangedaan door een plotselinge gelijktijdige herinnering aan het visioen van Elly weten we één ding zeker: We mogen ja zeggen! We verkeren op dat moment niet in de positie om wezenlijk te kunnen helpen, maar beloofden William dat we zouden beginnen privé iets te doen. Dat hij nog geen grote dingen van ons mocht verwachten maar dat we hem persoonlijk zouden helpen, naar ons kunnen... Een jaar later - in 1992 - stapt William op terugreis van Oslo naar Nairobi uit het vliegtuig bij de tussenlanding in Amsterdam. Hij is een week bij ons. Met hem bezoeken we één van de voorgangers van onze kerkelijke gemeente. Die nodigt William uit om over een jaar terug te komen gedurende een maand. De kerk betaalt dan zijn ticket en wij moeten maar een programma organiseren zodat hij op diverse plaatsen kan spreken! Dat gebeurt en zo is deze voorganger een schakel in de keten van schijnbare en door ons niet verwachte toevalligheden, die langzamerhand een proces van hulp voor Karungu op gang brengt. William noemt deze voorganger vanaf dat moment: "His best friend!"

Stichting

Een jaar later - 1993 - is William opnieuw in ons land. Hij spreekt in diverse plaatsen binnen en buiten de regio van Hoogeveen. De eerste kerken en particulieren geven dan financiële hulp. Met name om deze laatste reden ontstaat er bij ons de behoefte om na te denken in welke organisatievorm we alles moeten gaan gieten om geen zakelijke verstrengeling te krijgen van privé belangen en het geld dat de mensen op onze bankrekening storten voor hulp aan Kenia. Twee bevriende echtparen worden bereid gevonden om mee te denken en te bidden. Na anderhalf jaar zoeken voor onderdak bij een reeds bestaande organisatie wordt besloten dat een stichting wordt opgericht nadat een bezoek aan Karungu het belang van hulp bevestigt.

Vervulling en visie

Zo ontmoeten we voor het eerst visioen en werkelijkheid onze kinderen in Karungu in juni 1994. Ieder die het wil horen vertellen we daar, dat God bijna vijftien jaar geleden aan ons een visioen heeft gegeven en de weeskinderen - die toen nog niet eens waren geboren - door Hem aan ons zijn gegeven, om een beetje voor ze te zorgen. Zorgen, als waren het onze eigen kinderen en dat ons bezoek aan Karungu de vervulling van dit visioen is! De mensen in Karungu zijn aangedaan en ontroerd door zoveel genade van God. Een visioen wordt werkelijkheid, een visie begint...

Verwezing

We zien in Karungu een opgewekte bevolking gebukt gaan onder de afwezigheid van gezond drinkwater. Het sterftecijfer is enorm vanwege allerlei infectieziekten gerelateerd aan slecht drinkwater en daarnaast aids en malaria. Ook sterven veel moeders in het kraambed (zonder een kraambed!). Alleen al aan aids zijn er 600.000 kinderen verweesd zijn bij de millenniumwende. De nood die er in die dagen op ons afkomt, maakt zich in korte tijd meester van ons hart. De behoefte niet alleen iets te doen voor weeskinderen maar ook aan de voorkoming ervan ontstaat. We kunnen en willen er niet meer omheen. De gedachte hoe maakt ons angstig, maar de zekerheid dat het goed is om te helpen wint! Samen met William besluiten we in de eerste plaats iets te doen aan een goed onderdak voor de kinderen, schoon drinkwater, een kleine maar degelijke gezondheidszorgvoorziening, een goede vervoersvoorziening voor William en de zieken in de omgeving, landbevloeiing of een ander landbouwproject, praktijk gerichte scholing en de (af)bouw van een klein kerkgebouwtje dat als trefpunt voor de mensen in de regio dienst kan doen.

Andreas Manna

Terug in Hoogeveen, passeert op 19 juli 1994 de stichtingsakte van de Andreas Manna Stichting, partner van een gelijknamige Foundation in Kenia, daar ongeveer in dezelfde tijd opgericht door William Otieno. De naam verwijst naar Jezus’ vierde apostel Andreas, die Hem wijst op het jongetje met de vijf broden en de twee vissen. Ook verwijst het naar het manna dat de Joden op wonderlijke wijze van God hebben ontvangen tijdens hun doortocht door de woestijn. Zo wordt voor mensen die de naam Andreas Manna niet als bijbels herkennen, ook wel de naam van een persoon die hulp geeft aan weeskindertjes in Kenia. Vanaf het eerste begin worden door de stichting tien weeskinderen onderhouden, een aantal dat dan langzamerhand voorzichtig uitbreiding krijgt. Als de stichting eenmaal vorm heeft gekregen versnelt de situatie. Steeds meer mensen blijken bereid om te geven en samen met William wordt besloten eerst een nieuw ruim onderkomen te bouwen wat plaats kan bieden aan veertig kinderen...

Offer

Het overlijden van William’s oudste zoon Peter in juni 1997 als gevolg van een maag- darm infectie -juist als we in Kenia zijn - is een enorme schok. Peter - secretaris van de Foundation - was in de week vóór onze aankomst in Karungu geweest en liep toen als één van de velen in de regio deze ziekte op, die ertoe zou lijden dat hij na vijf dagen stierf omdat hij vanwege de beperkte middelen niet tijdig de juiste gezondheidszorg had gezocht. Besloten wordt om het in aanbouw zijnde weeshuis de naam "Peter’s House" te geven. Genoemd naar de man die op vrijwillige basis al zijn tijd in de voorbereiding en de bouw had gegeven. Onthutst en ontdaan keren we na enige weken rouw bedrijven bij de familie Otieno, terug naar Nederland in de zekerheid, dat er sneller iets moest gebeuren! God laat zich verbidden! In september van datzelfde jaar besluit EO Metterdaad - drie jaar na ons verzoek om hulp - alsnog plotseling ons te helpen! Peter’s dood betekent opnieuw een versnelling van de ontwikkelingen. Toch begrijpen we het offer niet dat William en Peres moeten geven ondanks hun enorme inzet...

Trouw

Als we in mei 1998 in Kenia zijn met de mensen van EO Metterdaad om te filmen, vindt de verhuizing van de kinderen naar het nieuwe onderkomen plaats. Een weeshuis dat plaats biedt aan ongeveer veertig kinderen! In augustus komt dat jaar de documentaire "Thuis in Karungu" tweemaal op de televisie, wat een geweldige respons geeft. Niet alleen een goede drinkwatervoorziening wordt in november 1998 gerealiseerd, maar ook wordt de plaatselijke basisschool verbouwd en uitgebreid. Als William in mei 1999 opnieuw in Nederland is, besluiten we samen met hem, dat de AMS medio 2000 de bouw van het ziekenhuisje op zich gaat nemen en ook voor de (medische) inrichting gaat zorgen. We kunnen hem die toezegging doen, in de verwachting dat de mensen in Nederland trouw zullen doorgaan ons te helpen zoals ze dat in de afgelopen tijd hebben gedaan. September 2000 zegt Ikon’s "Wilde Ganzen" ons hulp toe bij de bouw van een ziekenhuisje. Ook kregen we een bijdrage van de Stichting "Smile", waarvan we een tractor met ploeg konden kopen. In september 2000 werd in Kenia begonnen met de realisering van het ziekenhuis, welke in 2001 gereed is..

Mijlpaal

Het ziekenhuis is inmiddels in bedrijf en selfsupporting. Dat wordt een nieuwe mijlpaal in de bestrijding van het wezenprobleem zoals zich dat in de regio Karungu voordoet. En dat geeft dan een beetje meer zekerheid voor onze kinderen en alle kinderen en volwassenen in de regio Karungu op een gezond en lang leven... In maart van het jaar 2001 brachten we samen een bezoek aan vrienden in Ghana. Op zoek naar kinderen in nood in dat Afrikaanse land. We vonden met hulp van die vrienden in de zuidelijke havenstad Takoradi een aantal straatkinderen en hun helpers. Langer dan tien jaar geleden staken een viertal mannen de hoofden bij elkaar om de straat kinderen van hun stad te helpen. Francis, Robert en Sammy bezoeken allen een andere kerk. Toch werken ze samen in hun gezamenlijke passie: de straatkinderen van Takoradi. In Afrika waait dezelfde Geest door de verschillende kerken die de harten van de lidmaten aan één smeedt. Ze werken al een jaar of dertien aan het verbeteren van de levensomstandigheden van de zwerfkinderen in de stad die hen zo lief is. Zetten opleidingstrajecten uit met deze kinderen, starten kleine bedrijfjes met ze en hebben één grote wens: financiering van de huur of de bouw van een eigen onderkomen van waaruit ze de kinderen kunnen helpen: waar ze kunnen studeren, zich kunnen wassen en te eten krijg...

Bij terugkomst in Hoogeveen besloot het bestuur van de AMS om voor dit project fondsen te gaan werven. Een nieuwe stap, een ander Afrikaans land. Toch denken we dat we naast Karungu in Kenia, nu ook iets mogen gaan doen voor kinderen in nood in Ghana. Gewoon omdat fondsverstrekkers ons al hun hulp hebben aangeboden. Bid u met ons mee dat God ons in deze keuze voorspoedig zal maken?

 

Henk & Wilma van der Vinne

 

PS: William en Peres worden te oud om de nodige zorg te kunnen geven. De kinderen zijn in 2013 verhuisd van Karungu naar Nairobi, waar drie jongeren de leiding hebben in het kinderhuis.

In Ghana is de laatste jaren een prachtig project van de grond gekomen met een eigen kapsalon. Een waterfabriekje op het project, zorgt er nu voor dat het project zichzelf kan bedruipen. De meisjes volgen een opleiding en krijgen de verzorging die ze nodig hebben. Het project is in 2016 volledig selfsupporting geworden en valt niet meer onder de verantwoordelijkheid van de AMS. Sammy en Lucy draaien het zelfstandig.


terug naar top