18 januari Vervolg Kenia

13 januari schrijft Joshua, de zoon van William en Peres Otieno ons:

De laatste dagen is de situatie rustiger, op enkele uitzonderingen van geweld na. Hoe dan ook, de situatie blijft erg onstabiel. De bemiddeling, welke vrede had moeten brengen, is mislukt doordat de regering een hard standpunt inneemt. De Ghanese president is weer vertrokken, nadat het niet lukte tot een overeenkomst te komen. De situatie is gespannen, we wachten op wat er gaat gebeuren….

Vervolg...

Er is nog steeds een transportprobleem. We zijn gescheiden van de mensen in Karungu en Kakamega. We kunnen alleen communiceren per telefoon. Mijn vader kan niet naar ons toe komen en wij niet naar hem, omdat daartussen allerlei groepen mensen in gevecht zijn.  Er zijn grote tekorten aan essentiële producten in de afgelegen gebieden, zoals Karungu. Mijn vader heeft afgelopen week 48 km gereisd om diesel te kopen. Het kostte 200 Ksh per liter (€2,50) Voorheen was het ongeveer 79 ksh. Op sommige plaatsen kost het nu al 300 ksh. Hij heeft 100 liter gekocht, om de waterpomp te kunnen laten functioneren. Hij zat al drie dagen zonder diesel en ze moesten daarom weer water uit het meer halen.

Toen het geweld uitbarstte, was het een tijd van angst en terreur. Geweerschoten hoorden we overal. Ik woon ongeveer 3 km van de sloppenwijken en ’s nachts kon ik de vrouwen van daar horen gillen en huilen. Het was moeilijk uit te leggen aan onze kinderen wat er gebeurde. Rookpluimen tekenden zich af tegen de lucht als de huizen platgebrand werden. Wij reisden heen en weer van mijn huis naar het huis van Joyce. Arturo en Linet kwamen ook bij ons. We bleven als familie bij elkaar. Op een bepaald moment kregen we informatie dat mensen van de Kikuyu stam, de mensen van de Luo zouden gaan vermoorden in de buurt van waar Joyce woont. Toen vertrokken we met elkaar ’s nachts naar het huis van Akiny. Gelukkig is deze aanval nooit doorgegaan. Maar het waren moeilijke tijden voor ons. We hebben er zelfs aan gedacht om naar de grens van Tanzania te gaan. Op dit moment houden we onze spullen nog steeds gepakt, voor als het geweld weer uitbarst en blijft. Maar we blijven optimistisch en hopen dat de vrede zal blijven en dat we het normale leven weer kunnen oppakken.

Vandaag 16 januari is het geweld weer opgelaaid in Kenia. Na een spannende pauze met mislukte onderhandelingen, zijn de protesten vandaag weer opgepakt door de oppositiepartij.
Vanmorgen kregen we de eerste sms van Arturo:

"Hallo. vandaag en de komende 2 dagen zijn er weer protesten in het hele land in de verschillende steden. We blijven alert, voor het geval het erger wordt.
Ik ben in Umoja (het huisje van William in Nairobi) We zijn veilig in huis en we kunnen niet naar de stad om te mailen. Het regent verschrikkelijk in de stad en daardoor gaan gelukkig veel van de protesterende mensen niet naar het centrum. Toch zijn er  gevechten in verschillende delen. We zijn alert en vertrekken van hier als het gevaarlijk wordt."

Thuisgekomen vinden we een hele korte mail van Joshua, waarin hij vraagt of we zijn vader willen bellen. Deze had vanaf gisteren tevergeefs geprobeerd ons te bereiken. Arturo schrijft een langere mail met het verzoek om hulp voor het project.

Ik bel William en krijg hem direct weer aan de lijn.. William klonk weer heel erg ongerust. Hij vertelde dat de situatie elke dag slechter wordt. Het parlement was gisteren geopend en vandaag weer gesloten.  Er is grote onrust, angst en spanning in het land. Vandaag zijn er overal weer rellen en is er zelfs in Migori (vlakbij Karungu) iemand gedood. Hij vertelde opnieuw, dat er ook iemand uit hun buurt is gedood in Karungu. Een man die vaak met hem meeging als chauffeur. Door de onenigheid tussen politieke partijen ontstaan er steeds meer problemen. Er is een tekort aan diesel en er dreigt een voedseltekort.  Ze hebben extra diesel en voedsel nodig en hij wil graag een voorraad voedsel aanleggen. Maar de prijzen worden per dag hoger. Hij vraagt daarom extra geld om voedsel en diesel te kopen. Hij wil ook graag de kinderen terughalen, die nog steeds weg zijn, sinds de kerstvakantie. Dit zijn oa. Quintar, Gilbert, Sharon, Clinton en nog een jongen, op wiens naam hij zo snel niet kon komen. Hij moet dit zelf doen. Het is een gevaarlijke situatie, omdat Gilbert van Kisumuroad moet komen. Kisumu is een haard van geweld en onrust. Maar William vertelt dat hij zich aankleedt als een geestelijke en hoopt dat hij dan wel veilig heen en weer kan rijden. Onze AMS school is niet geopend, net als zoveel scholen in het land. Alle kinderen zijn nog thuis. Ze zijn daar tot nog toe veilig.
William vraagt om financiële steun om extra voorraden te kunnen kopen. Hij moet het geld weer uit Homa Bay gaan halen en verwacht dit maandag te kunnen doen, omdat de wegen nu gesloten zijn door blokkades van strijdende partijen. Het zijn erge spannende tijden voor hen. Temeer nu zijn eigen kinderen hem niet kunnen helpen.